سبک دلبستگی چیست چه تاثیری بر روابط افراد دارد؟

تعریف سبک دلبستگی:

کودک به تدریج به مراقب اولیه خود (پدر، مادر یا هر شخصی که مراقبت از کودک را بر عهده دارد) وابسته می شود
و از بودن در کنار او به آرامش می رسد.
بنابراین زمانی که از مراقب دور میشود احساس خطر و ناامنی می کند که این مسئله بسیار طبیعی است.
به عبارتی دلبستگی در کودکان به معنای پیوند عاطفی عمیقی است
که کودک خردسال با فردی که از او مراقبت می کند برقرار می کند.
نیاز به دلبستگی یک نیاز نخستین است که از هیچ نیاز دیگری سرچشمه نمیگیرد
و از نیازهای اساسی و مهم برای تحول شخصیت می باشد
و بر نحوه ارتباط با افراد در بزرگسالی نیز تاثیر مستقیم میگذارد.

دلبستگی چگونه شکل می گیرد:

هر نوزادی در بدو تولد به طور غریزی یک دلبستگی ایجاد می کند.
این رابطه ی دلبستگی به عنوان یک نمونه اولیه بر اعتماد، انعطاف پذیری،
اعتماد به نفس و روابط اجتماعی آینده او تاثیر می گذارد
و اختلال در ان می تواند عواقب شدیدی را به دنبال داشته باشد.

والدین قابل پیش بینی و در دسترس سبک دلبستگی ایمن را به وجود می آورند،
به عنوان مثال وقتی نوزاد گریه می کند می داند که والد به سمت او می اید و نیازش را براورده می کند.
بنابراین از دلبسته شدن به افراد احساس امنیت می کند
اما کودکی که نیازهایش توسط والدین نادیده گرفته می شود نمی تواند به افراد اعتماد کند
همچنین ثبات و پیش بینی پذیری رفتار والدین یکی از عوامل ایجاد سبک دلبستگی ایمن در کودکان است
به این معنا که انها همیشه یک نوع رفتار ثابت دارند (مخصوصا منظور رفتار مثبت است)
مثلا والدینی که یکبار به فرزندش میگوید اسباب بازی هایت را به دوستانت بده
اما بار دیگر کودک را به دلیل این که اسباب بازی به دوستش می دهد او را تنبیه می کند
که این رفتار باعث سبک دلبستگی نا ایمن و در اینده  بی اعتمادی به افراد می شود.

انواع سبک های دلبستگی:

1-دلبستگی ایمن

2-دلبستگی دوسوگرا

3-دلبستگی اجتنابی، دوری جو

4-دلبستگی اشفته

دلبستگی ایمن:

در دلبستگی ایمن کودک هنگام جدایی از مراقبین ناراحت می شوند
و هنگام بازگشت والدین خوشحال می شود این کودکان در مواقع ترس و احساس خطر به والدین خود پناه می اورند.

دلبستگی دوسوگرا:

این کودکان هنگام جدا شدن از مراقبشان ناراحتی و پریشانی زیادی را نشان می دهند
اما هنگام بازگشت مراقب احساس شادی و ارامش نمی کنند
حتی امکان دارد مراقب را طرد کنند یا پرخاشگری نشان دهد.

دلبستگی اجتنابی:

این کودکان از مراقبین خود دوری می کنند
این اجتناب به خصوص پس از یک دوره نبود مراقب اشکار می شود.
این کودکان ممکن است هیچ اولویتی بین والدین خود و یک شخص غریبه قائل نباشند.

دلبستگی اشفته:

کودکان با سبک دلبستگی اشفته رفتار دلبستگی مشخصی را نشان نمی دهند
پاسخ آن ها به مراقبین معمولا ترکیبی از رفتارهای اجتناب یا مقاومت است
این کودکان با رفتارهای مبهم توصیف می شوند
و در کنار مراقبین خود هم احساس راحتی و ارامش و هم احساس ترس دارند.