اختلال اضطراب جدایی در کودکان و راه های درمان آن را بشناسیم.
در همه ی کودکان در ماه هشتم اضطراب غریبگی ایجاد می شود
و چند ماه بعد اختلال اضطراب جدایی بروز می کند.
اضطراب جدایی به عنوان یک ویژگی رشدی در همه ی کودکان تا حدود ۳ سالگی وجود دارد
و شانس بقا کودکان را افزایش می دهد،
زیرا اضطراب جدایی باعث می شود که این کودکان زیر ۳ سال که خود خطر را به خوبی درک نمی کنند،
نزدیک والدین باقی بمانند و شانس بقای آن ها افزایش یابد.
ولی باید توجه داشت که اگر اضطراب جدایی فرد شدیدتر از مرحله رشدی اش باشد،
در هر سنی می توان اضطراب جدایی را به عنوان یک اختلال تشخیص گذاری نمود.
در اضطراب جدایی موضوع نگرانی کودک یک موضوع واحد است
یعنی جدا شدن از والدین و افراد مهم زندگی است.
افراد مبتلا به اضطراب جدایی به طور دائم کابوس هایی با موضوع “جدا شدن از افراد مهم زندگی ” می بینند.
این کودکان دائما به موضوع جدایی فکر می کنند،
به اتفاقاتی فکر می کنند که می تواند رخ دهد و باعث جدایی آنها از افراد مهم زندگی شود،
آنها دائما رویاهای مرتبط با جدایی از افراد مهم زندگی می بینند،
رویاهایی را می بینند که بیانگر اتفاقاتی است که می تواند رخ دهد و منجر به جدایی گردد.
مانند تمامی افرادی که اختلال اضطرابی دارند افراد مبتلا به اضطراب جدایی نیز واکنش گریز و اجتناب را نشان می دهند
یعنی اولا تلاش می کند که اصلا جدایی رخ ندهد (اجتناب).
ثانیا اگر جدایی رخ دهد ،به شدت مضطرب و نگران شده و درصدد خاتمه دادن فوری به آن است .
به عنوان نمونه اگر یک کودک مبتلا به اختلال اضطراب جدایی بداند که اگر متوسل به پرخاشگری کلامی یا رفتاری شود،
جدایی رخ نمی دهد یا زودتر جدایی پایان می یابد،
اقدام به پرخاشگری کلامی و رفتاری می نماید.
علایم:
افراد مبتلا به اختلال اضطراب جدایی در موقعیت جدایی یعنی زمانی که جدایی رخ داده یا می خواهد رخ دهد علائم بدنی
مثل سردرد،دل درد ،شکم درد و تهوع را نشان می دهند.
باید توجه داشت که اضطراب فرد تبدیل به علائم بدنی شده است و این حالت تمارض (وانمود کردن) نیست.
اگر به کودکی که علائم بدنی شکل دارد اطمینان داده شود که جدایی رخ نخواهد داد،
علائم بدنی شکل نیز محو می گردد،
چون ترس و اضطراب فرد خد را به صورت علائم بدنی نشان می دهد
و در صورتی که جدایی در کار نباشد اضطرابی هم نیست که خود را به شکل بدنی نشان دهد.
علائم اضطراب جدایی در سنین مختلف یکسان نیست.
با وجود این که اختلال اضطراب جدایی برای تمام سنین قابل تشخیص گذاری است
اما باید دقت کرد که علائم اضطراب جدایی در سنین مختلف یکسان نیست.
کودک هرچه کوچک تر باشد علائم شدید تری را از خود نشان می دهد و تا به والدین نچسبد آرام نمی گیرد،
اما با بزرگ تر شدن در می یابد که همین که والدین مقابل چشمان او هستند کافی است.
وقتی فرد بزرگ تر می گردد حتی نیاز ندارد که دائما کنار والدین باشد
اما ممکن است یک موقعیت تحصیلی و یا شغلی عالی را به خاطر این که از والدین جدا نشود از دست بدهد.
اضطراب جدایی فرد بعد از ازدواج و فرزند دار شدن می تواند از والدین به همسر و فرزند او معطوف گردد.
همین اضطراب جدایی باعث مراقبت افراطی از همسر و فرزند خود می شود .
تفاوت دیگری که در زمینه تشخیص گذاری در کودکان و بزرگسالان وجود دارد،
این است در کودک اگر علائم اضطراب جدایی ۴ هفته طول بکشد می توان گفت که مبتلا به اضطراب جدایی است
اما در مورد یک بزرگسال علائم باید حداقل به مدت ۶ ماه طول بکشند.
برای درمان اضطراب جدایی از تکنیک های رفتاری (مواجه درمانی) در روان درمانی استفاده می شود.
باید توجه داشت که درمان اضطراب جدایی باید بر روی والدین و کودک متمرکز گردد
تکلیف کودک این است که به تدریج با موضوع جدایی مواجه گردد،
والدین نیز باید از مراقبت افراطی خود دست بردارند و بازداری رفتار خود را کاهش دهند،
چون اگر والدین فوق العاده کنترل کننده عمل نمایند و بازداری رفتار آن ها بالا باشد،
کودک ناخواسته به سمت اختلالات اضطرابی از جمله اضطراب جدایی سوق داده می شود.
